Het leek een
droom
met haar de dagen
aaneengeregen
aan de nachten
haar om mij heen
waar ik ook ging
wat ik ook deed
zij in mijn gedachten en aan mijn zijde
de droom begon met dagen
werden jaren
totdat
zij besloot dat een ´happy ending´
werd ingezet min ´happy´
ze was stil
voor het slapengaan
normaal werden de boeken dichtgedaan
knuffelden we elkaar
maar nu
ze staarde maar
voor zich uit
stil zo stil
en ik wist het
ik moedigde haar aan
´zeg het maar, schatje, zeg het maar´
ik hield zoveel van haar dat ik zelfs
haar aanmoedigde mij te doden met de kogel van de waarheid
en nu,
bijna een periode zolang als een voldragen zwangerschap verder,
is die pijn er nog steeds
het ongeloof
de woede
het verdriet
het verraad
de eenzaamheid
wij waren zo samen, zo geborgen
en toch: hierin was er geen brug te leggen
jij vond dit
jij voelde dit
in welke volgorde dan ook
je huilde, snikte als een gewond dier
greep je vast aan mij
ik troostte jóu
ergens was er nog hoop
misschien
maar ik zei tegen je
´na jou ga ik mij nóóit meer zo openstellen´
en het is waar
een nieuwe partner is gearriveerd en ik hou van hem
maar zie het einde al voor mij
omdat mijn vertrouwen door jou
verwoest is
vertrouwen dat iets niet stopt
plots
vertrouwen dat de relatie blijft bestaan
ook als de verliefdheid is gedoofd
ik weet niet zo goed wat ik nu van je moet vinden
je bent nog steeds mijn droommeisje
en daarom
vertrouw ik geen vrouw meer
behalve mijn moeder
een hekel zal ik nooit aan vrouwen krijgen
ze zijn de bloemen van deze wereld
maar vertrouwen, nee
mijn vertrouwen leg ik niet meer in hun handen
en evenzeer mijn hart niet
De liefde voor mijn vriend
mijn allereerste vriend
bloeit op
en het vertrouwen ook
hij is kalm, stabiel
hij ís
en blijft
en ik wil absoluut niet mannen en vrouwen
verdelen in twee verschillende groepen,
maar hij, hij voelt als iemand die ik kan vertrouwen
jij, mijn droommeisje,
vertrouwde ik niet,
ik hield van je, maar wist
je was een vlinder,
en bovendien bevroren in de tijd
en geest/dwalend in een fantasiewereld
waar alles anders was dan de realiteit
ik paste er niet meer
en nu ben jij verder op zoek naar
iemand die lijkt op mij
maar mij niet is
en dat is ongelooflijk verwoestend en verbijsterend en daarom
wil ik jouw ogen niet meer ontmoeten
jouw stem niet meer horen
jouw gedachten niet meer weten
en jouw verdriet niet meer opvangen
Ik zei altijd tegen je voor je te zullen sterven als iemand je iets aan zou doen,
maar het leven zit vol rare wendingen
en ik ben inderdaad figuurlijk gezien gestorven
voor jou
door jou
ironisch, of niet?
Bovendien was jij het niet alleen
L. was er ook na drie jaar klaar mee
Cupido´s liefdespoeder bereikte haar niet meer
en dan V.
V. de soulmate, one and only.
Voor altijd.
Maar vertrouwen?
Nee, want ik ben geen ezel die zich 3x stoot aan dezelfde steen
Klittenband kan je niet keer op keer
op keer op keer op keer aan elkaar vastmaken
een hart kan niet keer op keer op keer liefhebben
er zit een grens aan
de grens wat vrouwen betreft is bereikt.
3x3 jaar: een les van negen jaar vrouwenliefde
misschien is het allemaal toeval, maar ik denk van niet
het leven stuurt mij in de armen van een lieve man en
ik laat mij door hem omhelzen en ik voel me bij hem welkom
en geaccepteerd
hoe ik ben
in mijn totaliteit en in mijn gebreken
Een engel zal ik mezelf nooit noemen
daarvoor is er te veel gebeurd
onzekerheden de baas laten zijn
onbalans
botheid
vermoeidheid
ruzie
als er één druppeltje water op je hoofd valt, is er niks aan de hand
als er duizenden druppeltjes water op je schedel druppen, dan zijn de rapen gaar
als er één schreeuw uit je longen ontsnapt, is het nog op te lossen
volgen de schreeuwen elkaar op? het is als een verwoestende brand
de bomen fikken af
de zware rook wordt ingeademd en het hoesten begint en stopt niet
Een visser die hengelt naar één complimentje, vangt nog wel wat
maar een visser die een net vol complimentjes wil, vist nog al eens achter het net
De grootste fout is: geloven in een alternatieve, rooskleurige werkelijkheid in plaats van luisteren naar woorden als
´ik weet het niet´
´ik twijfel´
´relaties kunnen uitgaan´
Ik hoorde het, maar luisterde niet, want ik was overmoedig, arrogant en stokdoof en bovendien taalblind
want: ze was niet hard to get, ze was duidelijkheid
die duidelijkheid is in retro perspectief zo pijnlijk zichbaar
door de herhaling
keer op keer
maar destijds klonk het zo zacht in de oren en bovendien
zo iets onwenselijks om te horen dat ik mijn vingers in mijn oren stopte
en een liedje zong
dan was het ook niet waar
maar ik wíst dat ik in een zinkend schip zat, al vrij snel
en ik besloot uiteindelijk te verdrinken, omdat ik zo graag op dat schip voer
Reactie plaatsen
Reacties